Wiil magaciisu waa Naasir, gabarna waxaa la oran jiray Yasmiin. Waxay is barteen si lama filaan ah — maalin uu Naasir guriga adeerkiis booqday, halkaas ayay Yasmiin joogtay oo marti ku ahayd. Indhaha ayaa is qabtay, qalbiyaduna wuu is gartay.
Jacaylkooda wuxuu ahaa mid degan, aamusnaan badan, balse dareen qoto dheer leh. Yasmiin ma ahayn gabar hadal badan, laakiin dhoolla-caddaynteedu waxay ka qiimo badnayd kumannaan eray. Naasir wuu fahmay — mar kasta oo ay is eegaan, qalbiyadooda ayaa hadla.
Waxay is ballansadeen: “Maalin un, insha Allah, gurigeyga ayaad iman doontaa adigoo sharaf iyo duco la socda.” Intaa kaddib, Naasir mar walba wuu ku ducaysan jiray, Yasmiinna waxay sugaysay isagoo riyooyinkeedii dhab ka dhigaya.
